Jenny Reynaert (Wulpen-Koksijde, België, °1941) was jarenlang actief in de gezondheidszorg en het aanverwante onderwijs alvorens, in 1985, een kunstenaarsloopbaan te beginnen aan de Stedelijke Kunstacademie in Oostende. Na tien jaar avondcursus beeldhouwen, met beeldhouwer Paul Perneel uit Jabbeke en Joris Vandenborgt uit Gent als leraars, sloot zij in juni 1995 deze periode af als laureaat met grootste onderscheiding en met de gouden stadsmedaille.

In juli 1992 hield Jenny Reynaert een eerste tentoonstelling in Koksijde. Toen stelde ze ook haar eerste werk in brons voor: "Dans". Een geslaagd experiment was de speciale verwerking van was en jute. Datzelfde jaar werd Jenny Reynaert geselecteerd in de Nationale Wedstrijd voor Beeldhouwkunst van het August Vermeylenfonds Oostende met het werk "Pic", een half gepolijste, half ruw gekapte steen in rode Franse marmer van de "Pic de Vissou" in Hérault, die gemonteerd is op een roestige draagbalk. Ook in 1992 behaalde zij de eerste prijs voor beeldhouwkunst in de kunstwedstrijd van het Comité ter Bevordering van de Kunst in Veurne.

In augustus 1993 nam zij opnieuw deel aan de Nationale Wedstrijd voor Beeldhouwkunst van het August Vermeylenfonds Oostende met twee composities zonder titel in arduin en bladlood en werd opnieuw geselecteerd.

In juni 1994 startte Jenny Reynaert een eigen beeldhouwatelier "Zuydcoote" langs de Havengeul in Nieuwpoort. Daar creëerde ze abstraherende beelden en composities van mensen in verschillende materialen: gebakken klei, brons en steen. De figuren stellen individuele types of kleine groepen mensen voor, die met elkaar in relatie staan. Sindsdien nam zij deel aan diverse tentoonstellingen.

In 2002 opende Jenny Reynaert een tweede atelier in Wulpen (Koksijde, halfweg tussen Veurne en Nieuwpoort) en nu is dit ruime werkhuis haar enige atelier en tentoonstellingsruimte.


Haar werk

Het werk van Jenny Reynaert straalt gepassioneerde expressie uit via abstraherende figuren, sporadisch afgewisseld met organische vormen. Er is geen herkenbaar patroon voor de vorm van een hoofd; benen en voeten ontbreken vaak en schouders en armen zitten met mekaar verweven zodat ze niet echt aanwezig lijken maar zich laten aanvoelen.

Jenny Reynaert gebruikt voornamelijk klei en was als materie. De beelden in klei hebben beduidend meer volume, worden gemodelleerd in één stuk en zijn één voor één unieke werken. De beelden in was zijn bestemd om via de “verloren-wastechniek” omgezet te worden naar brons. Het werk in brons bestaat hoofdzakelijk uit langgerekte en tengere personages, die individuele types of kleine groepen mensen voorstellen die met elkaar in relatie staan.

Jenny Reynaert streeft er ook naar om het geschikte sculptuur te ontwerpen voor en verwerken in een specifiek type tuin of interieur. Kunstliefhebbers kunnen ook bij haar terecht met hun wensen voor beeldhouwwerken die in overleg worden gecreëerd.